YOSHIMI RELEASEPARTY

Nog even de schade inhalen; zaterdag 9 mei was in EXIT de releaseparty van Yoshimi. Zijn debuut "Milkshakes at the pizzeria" is nu uit op Tocado Records, en dat vroeg natuurlijk om een feestje. Hij had singer/songwriter Roy Santiago gevraagd om te openen, wat een tamelijk serieus begin van de avond betekende.

Het werd al een stuk luchtiger bij Goslink, die dit keer alleen met celliste Mylena optrad. en zijn fruitkistgitaar natuurlijk.

Het optreden van Yoshimi was een gezellige chaos, bandleden liepen af en aan, en zelfs zijn opa speelde een paar nummers mee.

Afsluiter Toxic Chicken had helaas de techniek niet mee, daar kon een kippenpak zelfs geen verbetering in brengen.

CRAPPYDOG CDHOES

Het werd weer een beetje stil hier, hoog tijd om even te onthullen waarom dat het geval was. De afgelopen paar weken hebben ik me vooral bezig gehouden met de cdhoes voor Crappydog's "Sure aint getting any younger" Er is ongeveer een hele rol plakband in gaan zitten, maar dan heb je ook wat..

De sfeer van de hoes grijpt terug op de clip die ik voor het nummer "Dark" gemaakt heb, duister en smerig. De hoes wordt een eigenwijs stukje zelfvouwwerk, en hoogstwaarschijnlijk wordt het gekopiëerd op bruin papier (dit moeten we nog even uittesten).
Het wordt tot een vierkant gevouwen ter grootte van de cd, met de cd erin gestoken. Er komt ook een versie die in een cd-doosje past.

STRAAT

Afgelopen week weer eens het nuttige met het aangename kunnen combineren; zoeken naar locaties voor een fotosessie en zwerven met camera voor mooie straattafereeltjes. Dit is iets wat ik al jaren graag doe, op vakantie ben ik ook eerder te vinden in allerlei vieze steegjes dan op een strand. Als je hier niet genoeg van kan krijgen heb ik hier nog een hele gallery vol met plaatjes die ik door de jaren zwervend heb gemaakt.

DAILY BREAD

Koninginnedag mooi afgesloten in Rotown. Hoewel ik rijkelijk aan de late kant was (een mens moet ook eten) toch nog wat plaatjes kunnen maken van Daily Bread. Ik had ze al eens eerder gezien, op één van de zeldzame gelegenheden dat ik geen camera mee had naar een concert en kon gelukkig de schade even inhalen. Heel erg toffe band, daar gaan we nog heel veel van horen.

NEON RAINBOWS

Het was moeilijk kiezen met het overstelpende aanbod aan bandjes deze koninginnedag. Omdat ik nou eenmaal een sucker ben voor historische gebeurtenissen ben ik in een tuk-tuk gesprongen en naar Crooswijk getogen om daar het eerste optreden van Neon Rainbows bij te wonen. In het sympathieke kraakpand De Fabriek speelde de band, bestaand uit 2 Feverdream-leden, 1 Oil-gitarist en 1 Hands-bassist een korte set voor een bij elkaar ge-smst publiek.

Muzikaal zou ik het omschrijven als een ingetogen versie van Feverdream. Het optreden was nog wat onwennig, maar vooral bij het laatste nummer leek alles ineens op zijn plek te vallen en kwam het gehoopte kippevel toch nog even tevoorschijn. Het komt allemaal wel goed met die band, vermoed ik.

HERMAN

Dat ik al jaren in het geniep muziek maak is één van de beter bewaarde geheimen in Rotterdam. Onder het pseudoniem dënial rolt er ongeveer drie keer per jaar een cd uit, en van de week was het weer zover. Het werkstuk heet HERMAN, is 11 nummers lang, op mijn "andere" Myspace kun je er 5 luisteren. Mocht dit in de smaak vallen, ik heb het ding hier geparkeerd ter gratis download.

Natuurlijk hoort er een hoes bij, het is nogal een bevlogen stukje knutselwerk geworden. Ergens onderin een kast kwam ik een doosje van een ZIP-schijf tegen (voor de jongere nerds onder ons; het in de vergetelheid geraakte opslagmedium tussen de diskette en cdrom in) dat ik in een nacht verbouwd heb tot hoes. Met behulp van o.a. kopiëerapparaat, scanner en printer, gekleurde vouwblaadjes, oordoppen, antwoordapparaatcassete, tiewraps en een foto van mijn achterneefje die zijn konijn showt.

EXITPOSTER

Het is toch altijd wel leuk om je noeste arbeid in het dagelijks leven tegen te komen. Gisteren liep ik tegen een stel EXIT-posters aan, wat nogal een zeldzaamheid is. Doorgaans worden deze dezelfde dag nog overgeplakt door goed georganiseerde en geïnformeerde plakteams, meestal werkzaam voor een niet nader te benoemen poptempel in het centrum van deze stad.

Gelukkig had ik dus een camera op zak en mijn favoriete 8-jarige headbanger Ted bij me.

LOW POINT DRAINS & FEMALE TROUBLE

Er zijn van die bands die ik jaren wil zien en steeds misloop om een bepaalde reden; Low Point Drains is daar een goed voorbeeld van. Met deze band is het zelfs zo erg dat we elkaar in Rusland volledig misgelopen zijn, omdat zij in Moskou waren en ik in St. Petersburg en omgekeerd.

het zat dus mee afgelopen woensdag, ze speelden in EXIT en ik was er zowaar bij. En bands die hun laatste nummer eindigen in de zaal tussen het publiek kunnen sowieso op mijn sympathie rekenen.

De hoofdact was het Italiaanse Female Troubles, wat ik eigenlijk een stuk minder spannend vond dan onze eigen LPD's. Wel een stelletje ijdeltuiten trouwens, het gebeurde regelmatig dat de bassist ineens mijn zoeker inschoof omdat hij ook op de foto wilde. Wat wel weer resulteerde in het licht homo-erotische plaatje hierboven.

MARKOWSKI RELEASEPARTY

Geen weekend zonder releaseparty tegenwoordig, afgelopen zondag was Markowski aan de beurt. Deze singer/songwriter van Duitschen bloed ken ik al wat jaartjes, en voor haar debuutcd 'Sleeping in trees' hebben we ons op het kippenthema gestort. Sonja heeft zelf haar cd vormgegeven, en ik mag wel zeggen dat ik er aardig in mijn nopjes over ben. Zelden zoveel foto's van mezelf (respectvol toegepast) in een ontwerp terug gezien!

De release had dus ook een agrarisch tintje, de hele Unie lag vol hooi.

EXIT POSTER & FLYER MEI

In mei leggen alle vogels een ei, en ik natuurlijk weer een EXITposter en -flyer. Niet zo dramatisch vol als afgelopen maand, wat de algehele leesbaarheid wel ten goede komt. Spelling checken hoeft niet meer, het ligt al bij de drukker..

CONVOI EXCEPTIONAL STUDIO

De trommelaars van Convoi Exceptional zijn, als ze niet liftend de wereld overtrekken, ook wel eens gewoon in Rotterdam. Afgelopen zaterdag bijvoorbeeld, toen ze in de Waterfront-studios even een zomerhit op moesten nemen. Ik heb er een middagje bij mogen zijn, het is nogal een belevenis. Oordoppen zijn geen overbodige luxe.

De heren zijn nu alweer hun koffers aan het pakken, volgende week vertrekken ze naar New York alwaar ze trommelend in Central Park een dvd op gaan nemen.

LIVE IN YOUR LIVINGROOM

Tot mijn schrik moest ik bekennen al twee jaar niet meer bij Live in your Livingroom langs geweest te zijn. Zaterdagavond traden Yoshimi, Face Tomorrow en Erik 'Crappydog' Vandenberge op voor een huiskamer vol toehoorders in een pand in Katendrecht. Een hoop bekenden, grappig dat twee acts waar ik een clip voor gemaakt heb in één huiskamer belanden.

Eerst speelden Yoshimi en Face Tomorrow allebei een set van ongeveer 3 nummers, hierna sloot Erik Vadenberge wegens vertraging, af met een langer optreden. Yoshimi was vooral een gezellige bende, uitbundig gebrachte rammelpop. Face Tomorow's nummers zijn niet de makkelijkste om naar een akoestische setting te vertalen, maar het lukte prima. Het was voor de eerste rij wel gitaarhalzen ontwijken met vijf man op een paar vierkante meters.

Erik Vandenberge sloot de avond af met een behoorlijk ruige set, hij ging lekker los op zijn diverse gitaren. Hij vertelde me na het optreden dat hij pas bij het laatste nummer zich realiseerde dat hij in een huiskamer ook best rustig kan spelen, wat hij dus ook nog één nummer deed. Een bijzonder avondje..

RELEASE FIRETIME & PIAZ

Zondag 19 april hield Laterax Recordings twee releasefeestjes op één avond in de Unie. Allereerst was het Piaz die zijn lp Formants kwam presenteren. Onder begeleiding van een drummer en een basist bracht hij zijn naar postrock-achtige climaxen voerende soundscapes ten gehore.
Hierna was het de beurt aan Firetime, die hun eerste cd Rotan presenteerden. De band is voortgekomen uit Cheech Wizard, die na het vertrek van zanger Rob (tegenwoordig in Special Power) besloten instrumentaal verder te gaan. Geen slechte keus, het was een bij vlagen adembenemend mooie show, wat een muzikanten..

VIDEORELEASE CRAPPYDOG

Voor de mensen die zich afvroegen waarom het zo akelig rustig is op mijn blog is hier het antwoord; ik heb weer een clip af. Voor het straatbluesgezelschap Crappydog heb ik het nummer Dark onderhanden genomen. 

Wederom een stopmotion-project, dit keer met (naar schatting) 13000 foto's erin verwerkt. Het monteren duurde tot op de dag van de release. De vertoning was, geheel in stijl, op een op het laatste moment geleend gekreukt laken.

De band speelde met de onvolprezen Mark Lotterman in het voorprogramma een weergaloze set in de EXIT, waar alle bezoekers het nog jaren over zullen hebben. Met als hoogtepunt de inwijding van EXIT's nieuwe rookruimte, waar zij afsloten met het nummer Dark.

LEZING WATERFRONT

Maandag 30 maart heb ik een lezing gehouden voor Codarts- en Willem de Kooning-studenten. Die doen een projectweek, waarin muzikanten met beeldmakers samenwerken. Ik stond dus voor de verandering eens op het podium van Waterfront.

Ze hadden me gevraagd wat over mijn werk te komen vertellen, een uurtje ongeveer. Het liep wat uit, heb bijna 45 minuten langer door staan praten. Veel meer vragen uit het publiek dan ik eigenlijk verwachtte, en hele leuke reacties achteraf. Ergens in juni worden de resultaten gepresenteerd in Waterfront.


Met dank aan Megin Zondervan voor de mooie foto's.

MARK LOTTERMAN RELEASEPARTY

Eindelijk was het dan zover, de release van Mark Lotterman's tweede plaat 'Better things to do' Het was lekker druk in de EXIT zaterdag, en Mark speelde in dik twee uur alle nummers van zijn plaat. Het had af en toe wat weg van een recordpoging gitaristen op het podium stapelen. Voorprogramma the Sheep komt ook bij Mark uit de buurt. 

Leen Steen stond te filmen en ik loop natuurlijk weer regelmatig met mijn kop door het beeld. 

BLUEFISH & THE REVELATIONS

Even de schade inhalen, weinig tijd gehad om mijn blog bij te houden dit weekend. 

Op vrijdagavond speelden Bluefish in de EXIT. Ik heb deze Dordtenaren (die overigens al zo'n 10 jaar bezig zijn) vorig jaar al eens van bandfoto's voorzien, en was nu eindelijk eens in de gelegenheid om ze live te zien. Dat was behoorlijk onderhoudend, ten eerste heb ik een zwak voor trio's, zeker als ze alledrie ook nog eens prima kunnnen zingen. 

Voorprogramma The Revelations was wat minder gevarieerd. Schrijver Marin en ik haalden bij het laatste nummer opgelucht adem toen ze even geen standaard punk 123tje deden, maar dat hield slechts een minuut aan voordat ze het tempo weer opschroefden. Jammer.